Ewa Skibińska od wielu lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek, a jej dorobek artystyczny obejmuje zarówno cenione role teatralne, jak i występy w popularnych produkcjach telewizyjnych. Widzowie doskonale pamiętają ją z seriali „Na dobre i na złe” oraz „Pierwsza miłość”, a także z produkcji „Ślepnąc od świateł” i „W głębi lasu”. Na ekranie zawsze potrafiła przyciągać uwagę charyzmą, elegancją i wyrazistym sposobem kreowania postaci. Niewiele osób zdawało sobie jednak sprawę, że za profesjonalnym wizerunkiem przez długi czas kryły się doświadczenia, o których aktorka nie potrafiła mówić tak otwarcie jak dzisiaj. W najnowszej rozmowie w podcaście „Piekielnie szczere” Skibińska wróciła wspomnieniami do okresu, gdy zmagała się z uzależnieniem od alkoholu. Jej wyznanie było wyjątkowo osobiste, ponieważ nie ograniczyła się do ogólnego stwierdzenia, że miała trudności. Opowiedziała o codziennych zachowaniach, sposobach ukrywania problemu i chwili, w której zaczęła rozumieć, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Szczególnie poruszające okazało się wspomnienie dotyczące jednego kieliszka, po którym pojawiała się potrzeba wypicia kolejnych. Aktorka przyznała, że przez niemal dziesięć lat alkohol zajmował w jej życiu miejsce, którego znaczenia długo nie chciała w pełni dostrzec. Dziś, po piętnastu latach życia w trzeźwości, potrafi spojrzeć na tamten czas z zupełnie innej perspektywy. Jej słowa pokazują, jak łatwo poważny problem może pozostawać niezauważony nawet przez osoby, które regularnie spotykają się z kimś w pracy, oglądają go na scenie i są przekonane, że doskonale wiedzą, jak wygląda jego codzienność.
Najbardziej wymowny fragment rozmowy dotyczył momentu, w którym Ewa Skibińska uświadomiła sobie, że nie potrafi poprzestać na niewielkiej ilości alkoholu. „Doszłam do ściany. Było mi już źle z alkoholem” – przyznała aktorka, nie próbując łagodzić znaczenia tych słów. Następnie wyjaśniła, że jeden kieliszek przestał być dla niej czymś, na czym mogła zakończyć picie. Zauważyła powtarzający się schemat: po pierwszej porcji pojawiała się potrzeba sięgnięcia po kolejne, a liczba wypijanych kieliszków rosła. Właśnie to stało się jednym z sygnałów, że sytuacja wymaga poważnej zmiany. Skibińska opowiadała również o tym, jak trudno było osobom z jej otoczenia dostrzec problem. Wielokrotnie słyszała później pytania od ludzi zaskoczonych informacją, że zmagała się z uzależnieniem. Niektórzy zapewniali, że nigdy nie zauważyli niczego niepokojącego. Dla aktorki nie było to jednak zaskoczeniem. Doskonale pamiętała, ile wysiłku wkładała w utrzymywanie pozorów normalnego funkcjonowania. Nadal pracowała, dbała o wygląd i starała się sprawiać wrażenie osoby, która ma wszystko pod kontrolą. Z zewnątrz mogło się wydawać, że jej życie przebiega bez większych problemów, podczas gdy ona sama coraz wyraźniej odczuwała konsekwencje uzależnienia. Właśnie dlatego podczas rozmowy zwróciła uwagę na zjawisko wysokiego funkcjonowania mimo choroby alkoholowej. Człowiek może wykonywać swoje obowiązki, odnosić zawodowe sukcesy i utrzymywać kontakty towarzyskie, a jednocześnie zmagać się z poważnym problemem, którego inni przez długi czas nie dostrzegają. Skibińska opisała to na podstawie własnego doświadczenia, przypominając, że elegancki wygląd i zawodowa aktywność nie zawsze odzwierciedlają rzeczywiste samopoczucie.
Szczególnie mocno zabrzmiały słowa aktorki dotyczące sposobów maskowania skutków picia. Skibińska przyznała, że kiedy czuła się gorzej, poświęcała jeszcze więcej uwagi przygotowaniom do wyjścia z domu. Dłuższy prysznic, starannie wykonany makijaż i odpowiednio dobrane ubrania miały pomóc jej zachować wizerunek osoby zadbanej i opanowanej. Nie chodziło więc o zaniedbywanie codziennych obowiązków, lecz przeciwnie – o dodatkowy wysiłek wkładany w to, aby nikt nie dostrzegł trudności. Aktorka wspomniała również o niewielkiej butelce alkoholu, którą można było ukryć w torebce i po którą sięgało się w celu poprawienia nastroju. Ten szczegół szczególnie wyraźnie pokazuje, jak wyglądało funkcjonowanie w okresie, gdy alkohol stał się sposobem radzenia sobie z nieprzyjemnymi emocjami. Skibińska nie opowiadała o tym z nostalgią ani nie próbowała przedstawiać swoich dawnych zachowań jako nieszkodliwych przyzwyczajeń. Wręcz przeciwnie, podkreślała, że był to czas cierpienia i coraz większego dyskomfortu. Z perspektywy piętnastu lat trzeźwości potrafi dostrzec mechanizmy, których wcześniej nie rozumiała. Najbardziej bolesne było dla niej uświadomienie sobie, że zewnętrzna kontrola nad wyglądem i obowiązkami nie oznaczała rzeczywistej kontroli nad piciem. Nawet osoby, które dobrze ją znały, mogły nie zdawać sobie sprawy z tego, co przeżywała. Przez długi czas jej trudności pozostawały więc ukryte pod starannie utrzymywanym wizerunkiem. Dopiero pewne pozornie niewinne zachowanie zwróciło uwagę bliskiej osoby i zapoczątkowało rozmowy, które okazały się dla aktorki niezwykle ważne.
