Gdyby istniała globalna nagroda samemu oddanego ojca w świecie, Dick Hoyt był głównym pretendentem.
W 1962 roku w rodzinie Хойтов urodził się syn Rick. Wkrótce po urodzeniu u Ricka zdiagnozowano mózgowe porażenie dziecięce. W tym czasie stan był słabo znany, i lekarze powiedzieli rodzicom, że spędzi swoje życie w stanie wegetatywnym w placówce opiekuńczej. Ale Хойты chcieli odstąpić od swojego syna.
Choć Rick mógł ruszać tylko głową, jego matka Judy zaczęła go uczyć alfabetu, oznaczając przedmioty w całym domu. W 1974 roku grupa studentów z Uniwersytetu Tufts opracowała urządzenie komunikacyjne, które pozwalało Ricka „mówić”, wpisując tekst ruchami głowy. Aby pozwolić sobie na zakup sprzętu, Dick pracował na kilku etatach.
Następnie, w 1977 roku, Rick wyraził chęć wzięcia udziału w charytatywnym biegu na poparcie парализованного sportowca. Chociaż Dick nigdy wcześniej nie biegałem, zgodził się, kierując się miłością i determinacją. On przeciągnął Ricka w ciężkim wózku 8,5 km, cierpi ból i wyczerpanie. Mimo, że zakończyli prawie ostatnimi, ich mianem mistrzów. W drodze do domu Rick powiedział do swojego ojca: „Tato, kiedy biegam, czuję, że już nie jestem niepełnosprawny”. Ta jedyna zdanie zmieniła wszystko.
Od tego momentu urodziła się „Zespół Hoyta”. Duet ojca i syna, zaczął trenować i w końcu brał udział w wyścigach rosnącym stopniu trudności: 10 km, 22,5 km, pełnych maratonach – i, w końcu, w triatlonie. Dick nie tylko biegał z Rickiem, ale i pływał, таская go w łodzi, i jeździłem z nim na rowerze w specjalnym fotelu. Są nawet kilka razy pokonali w wyczerpujących zawodach Ironman, łamiąc 3,86 km wpław, 180,25 km na rowerze i cały maraton na 42,195 km – zaledwie sześć razy.
W 2014 roku zespół Hoyt wzięła udział w ponad 1500 wyścigach. Ich osiągnięcia przyniosły im miejsce w Hall of fame Ironman i posąg w Bostonie. Rick otrzymał dyplom w dziedzinie edukacji włączającej i pracował w Boston college, pomagając rozwijać technologie dla osób niepełnosprawnych.
Myśląc o ich niesamowitej podróży, Dick powiedział kiedyś:
„Gdybym miał szansę przeżyć swoje życie na nowo, nic bym nie stał się zmieniać. Nie żałuję ani o jednym momencie, przeprowadzonym z moim synem „.
