Mój mąż i ja mieszkamy w domu jego matki, dopóki nie będzie nas stać na własne mieszkanie. W ciągu dnia wydawała się zwyczajną kobietą – spokojną, zrównoważoną, wręcz troskliwą. Ale w nocy coś się zmieniało.
Każdej nocy, dokładnie o trzeciej nad ranem, wchodziła cicho do naszej sypialni bez pukania, niosąc w ręku małą latarkę.
Nie przejmowała się tym, że nas budzi. Kiedy pytaliśmy dlaczego, zawsze odpowiadała tak samo:
— „Chciałem tylko zobaczyć, co wy dwaj robicie.”
— „Mamo, co my właściwie robimy o trzeciej nad ranem? Śpimy. Proszę, wracaj do łóżka” — odpowiadał wyczerpany mąż.
Ale następnej nocy to się powtórzyło. I powtórzyło.
Byłam strasznie zmęczona. Miałam problemy ze snem, a po jej nocnych wizytach z trudem zasypialiśmy – tylko po to, by obudzić się o szóstej do pracy. W końcu, zrozpaczona, powiedziałam mężowi:
— „Następnym razem, kiedy przyjdzie, udawajmy, że śpimy. Może wtedy zrozumiemy, czego naprawdę chce”.
Tej nocy weszła ponownie. Leżeliśmy nieruchomo z zamkniętymi oczami, udając, że oddychamy równo.
To, co zrobiła, wprawiło nas w szok.
Stała w milczeniu przy łóżku przez kilka minut, świecąc latarką prosto na nasze twarze i wołając nas po imieniu. Nie odpowiadaliśmy. Po około pięciu minutach cicho odeszła.
Następnego wieczoru, obawiając się kolejnej wizyty, podjęłam desperacką decyzję: postawiłam starą szafę przed drzwiami sypialni, tak aby nie mogła wejść.
Tej nocy, po raz pierwszy od kilku tygodni, w końcu spaliśmy spokojnie.
Ale rano czekał nas horror. Znaleźliśmy moją teściową leżącą bez życia we własnym łóżku. Nie oddychała. Jej ciało było zimne.
Ratownicy medyczni przybyli szybko. Lekarze wyjaśnili, że to nagły zawał serca.
— Odeszła około pięć godzin temu — powiedział jeden z nich.
— To znaczy… około trzeciej w nocy — wyszeptałam, a dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie.
Ponieważ zawsze o tej porze przychodziła do naszego pokoju.
Ale po co? Żeby nas sprawdzić? Bo jakoś wyczuła zbliżającą się śmierć i szukała pomocy?
Albo może… że ostatniej nocy, kiedy ją zamknęliśmy na zewnątrz, coś w jej wnętrzu w końcu pękło.
Nigdy się nie dowiem. Dla mnie to na zawsze pozostanie tajemnicą.
