Jechaliśmy z siostrą, gdy nagle zauważyliśmy mężczyznę stojącego na środku drogi. Nacisnąłem hamulec, a on powoli ruszył w stronę samochodu — a w rękach trzymał… 😱😱
Jechaliśmy odwiedzić rodziców, którzy mieszkają kilka godzin drogi stąd. Ja prowadziłam, moja siostra siedziała na miejscu pasażera. Rozmawiałyśmy o planach na weekend, słuchałyśmy muzyki – wszystko wydawało się zupełnie normalne.
Nagle, zupełnie niespodziewanie, go zobaczyliśmy. Samotnego mężczyznę stojącego nieruchomo na środku autostrady, odwróconego do nas plecami. Wyglądał na trzydziestolatka. Nie ruszył się – po prostu stał, jakby na coś czekał. Zahamowałem mocno, żeby go nie potrącić, a moja siostra i ja patrzyliśmy na niego zmieszani.
Powoli się odwrócił. Jego wzrok utkwił w naszych… i uśmiechnął się. Ale nie był to ciepły, przyjazny uśmiech – był niepokojący, wręcz złowieszczy.
Instynkt wziął górę. Zamknęłam wszystkie drzwi i chwyciłam telefon, na wypadek gdybym musiała zadzwonić na policję. Ruszył w stronę samochodu, nie odrywając wzroku, z tym swoim niesamowitym uśmiechem, który nie znikał z jego twarzy. Zamarliśmy – droga była pusta, nikogo w pobliżu, tylko my i on.
Wtedy moja siostra wyszeptała z przerażeniem:
„Spójrz… w jego ręce…”
Spojrzałam w dół i zamarłam. Trzymał damską torebkę.
Podszedł do mojego okna i gestem nakazał mi je opuścić. Oczywiście, że tego nie zrobiłem.
„Czego chcesz?” zapytałem drżącym głosem.
„Znalazłem tę torebkę” – powiedział spokojnie. „Czy jest twoja?”
„On mówi serio?” syknęła moja siostra. „Jak to możliwe, że to nasze?!”.
„Nie” – powiedziałem krótko, po czym wcisnąłem pedał gazu. Odjechaliśmy, nie oglądając się za siebie.
Panie, proszę uważać.
Nie chcę nawet wyobrażać sobie, co by się stało, gdybym otworzyła szybę albo gdybyśmy nie odjechali na czas. Ktoś inny mógłby pomyśleć: „A co, jeśli to naprawdę moja torba?”. Albo może czułby się niezręcznie, odchodząc. Ale nie. Nie usprawiedliwiaj czyjegoś dziwnego zachowania.
Nawet gdyby naprawdę chciał oddać zgubioną torbę – po co stał na środku autostrady? Skąd mógł wiedzieć, kto będzie w samochodzie? Dlaczego tak uważnie nam się przyglądał?
Za dużo pytań.
I przeraża mnie myśl, jakie mogłyby być odpowiedzi. Żyjemy w niebezpiecznym świecie.
