Spodziewał się jedynie podpisu.
Zamiast tego, przerażony ośmiolatek rzucił mu się prosto w ramiona…
Przez sześć lat James jeździł tą samą trasą dostaw. Znał każdy podjazd, każdego szczekającego psa, każdą znajomą twarz.
Ale dom przy Highland Avenue zawsze wydawał się… nie na miejscu. Rolety były zawsze zasłonięte, a cisza ciężka.
Tego popołudnia, z paczką w ręku, szedł ścieżką, czytając etykietę.
Zanim jeszcze dotknął palcami drzwi, te otworzyły się z hukiem.
Nie stał tam żaden dorosły.
Był to ośmioletni Ethan.
Boso w cienkiej piżamie Spider-Mana, trzęsąc się, z oczami pełnymi paniki.
A gdzieś z głębi domu dobiegł nieomylny trzask tłuczonego szkła – a po nim pijacki, wściekły krzyk mężczyzny.
Ethan nawet nie spojrzał na paczkę.
Wybiegł za drzwi i rzucił się na Jamesa, tuląc się do niego, jakby był jedyną bezpieczną rzeczą na świecie.
„On robi krzywdę mamie!” – krzyknął chłopiec, a jego drobne ciało drżało. „Proszę, pomóż!”
James nie myślał o trasie ani o czasie.
W ogóle nie myślał.
Wziął Ethana na ręce i poprowadził go szybko w stronę ciężarówki, z dala od domu i tego, co działo się w środku.
Sąsiad z naprzeciwka już dzwonił pod numer alarmowy 911.
James usiadł na tylnym zderzaku ciężarówki, ustawiając się między Ethanem a drzwiami, osłaniając go własnym ciałem.
Chłopiec szlochał tak głośno, że ledwo mógł oddychać, nieustannie zerkając z przerażeniem na dom.
James przytulił go mocniej, zataczając kręgi na jego plecach.
„Wszystko w porządku, kolego. Trzymam cię. Jesteś ze mną bezpieczny. Jestem tuż obok”.
Minuty ciągnęły się jak godziny, aż w końcu syreny zawyły na ulicy.
Funkcjonariusze wbiegli do środka, aresztowali ojca i sprawdzili stan matki Ethana.
A James nie odsunął się od zderzaka — dopóki nie upewnił się, że Ethan jest bezpieczny.
Dla swojego pracodawcy był tylko spóźniającym się kurierem.
Ale dla chłopca w piżamie Spider-Mana… był jedynym bohaterem, który pojawiał się, gdy było trzeba.
