Nikt nie spodziewał się zobaczyć czegoś takiego na pustyni. Naukowcy nagle natknęli się na obiekt, którego nie powinno tam być.
Wszystko zaczęło się po potężnej burzy piaskowej w lutym 2024 roku. Saudyjskie satelity prowadzące rutynowy monitoring uchwyciły na swoich zdjęciach dziwny pionowy cień. Początkowo uznano, że to wrak samolotu. Jednak analiza kształtu i proporcji obiektu przez sztuczną inteligencję przyprawiała operatorów o dreszcze: to był peryskop okrętu podwodnego.
Wiadomość błyskawicznie rozeszła się po całym świecie. Zwołano nadzwyczajne spotkanie naukowców, personelu wojskowego i badaczy. W ciągu 72 godzin na pustynię dotarła międzynarodowa ekspedycja, w skład której weszli fizycy, archeolodzy, inżynierowie, biolodzy i specjaliści ds. bezpieczeństwa jądrowego.
Zbliżając się do miejsca zdarzenia, nikt nie mógł uwierzyć własnym oczom. Ciemna, metaliczna sylwetka wystawała z piasku – jej powierzchnia łuszczyła się i miejscami była zardzewiała, ale wciąż budziła respekt. Ogromny okręt podwodny, pozornie zagubiony w innej rzeczywistości, leżał pod palącym słońcem – daleko od oceanu.
Jednak w miarę jak zespół zbliżał się do celu, zaczęły dziać się dziwne rzeczy.
Wszystkie instrumenty nawigacyjne nie działały: współrzędne GPS wskazywały Ocean Indyjski, kompasy kręciły się nieregularnie, drony traciły sygnał, a detektory promieniowania rejestrowały niespójne, ale alarmujące odczyty. Nawet lokalny przewodnik odmówił dalszej podróży.
Wtedy stało się coś niewytłumaczalnego. Kilkadziesiąt dzikich wielbłądów pojawiło się znikąd i utworzyło idealny krąg wokół okrętu podwodnego. Pozostały w całkowitym bezruchu i ciszy.
Otwarcie włazu oznaczało początek najstraszniejszej części. Wewnątrz unosił się gęsty, zgniły smród, niczym w zamkniętym grobowcu. To, co zastali w środku, zszokowało wszystkich.
Wewnątrz okrętu podwodnego – cisza, kurz i… ciała. Załoga składała się z dziesiątek martwych ludzi zamarłych w swoich pozycjach roboczych. Niektórzy siedzieli przy panelach sterowniczych, inni leżeli na korytarzach, a niektórzy zdawali się próbować otworzyć drzwi, ale im się to nie udawało.
W kabinach znaleziono przedmioty osobiste: listy, stare zdjęcia, książki w różnych językach. Wszystkie ślady wskazywały, że okręt podwodny był aktywnie użytkowany, prawdopodobnie w połowie XX wieku.
Jednakże numer seryjny kadłuba i niektóre szczegóły techniczne nie odpowiadały żadnemu znanemu modelowi.
Potem odkryto dokumenty. Wiele z nich z czasem uległo zniszczeniu, ale fragmenty, które przetrwały, wprawiły w osłupienie nawet najbardziej sceptycznych naukowców.
Szczegółowo opisali misję monitorowania eksperymentalnych obiektów jądrowych w Zatoce Perskiej. Data: 1968.
Kraj pochodzenia: nieokreślony. Nazwiska zostały zaszyfrowane. Tylko jeden fragment pozostał czytelny:
„Kontakt nawiązany. Urządzenie aktywowane. Okno czasowe otwarte na 36 sekund”.
Co to oznaczało – nikt nie wiedział na pewno.
Nie udzielono jednoznacznych odpowiedzi. Okręt podwodny został zamknięty, a ciała pochowano z honorami wojskowymi. Wielbłądy zniknęły równie tajemniczo, jak się pojawiły.
Jednak pozostało jedno pytanie:
Jeśli okręt podwodny może wylądować na środku pustyni… to gdzie jest teraz to, co go tam umieściło?
