Na miejscowy komisariat policji wpłynęło dziwne, mrożące krew w żyłach połączenie.
„Halo…” – zaskomlała dziewczynka, około ośmioletnia. „Proszę, pomóżcie… mój tatuś jest pod podłogą…”
Dyżurny funkcjonariusz zmarszczył brwi i wymienił spojrzenia ze swoim kolegą.
„Pod podłogą? Kochanie, możesz dać mamie lub tacie do telefonu?”
„Tata nie było w domu od wielu dni. A mama mi nie wierzy. Mówi, że zmyślam. Ale wiem, że jest pod podłogą. Sam mi powiedział.”
„Czekaj…” – ton mężczyzny stał się poważniejszy. „Skąd ci to powiedział, skoro nie ma go w domu?”
„Widziałam go we śnie” – wyszeptała dziewczyna. „Powiedział, że poszedł daleko… i jest pod podłogą…”
Początkowo funkcjonariusze parsknęli śmiechem, myśląc, że dziecko może mieć problemy psychiczne i planowali zgłosić sprawę do opieki społecznej. Ale coś w jej głosie – rozpaczliwa szczerość – powstrzymało ich przed zignorowaniem wezwania.
„Sprawdźmy to, na wszelki wypadek” – powiedział jeden z policjantów. „Jeśli okaże się, że to prawda…”
Kiedy dotarli pod wskazany adres, powitała ich matka dziewczynki – zadbana, choć nieco niespokojna kobieta po czterdziestce. Była zaskoczona wizytą, ale zaprosiła ich do środka. Dziewczynka stała w pobliżu, ściskając pluszowego misia, i bez słowa wskazała miejsce przy ścianie salonu – tuż pod świeżo położonymi panelami podłogowymi.
Policja postanowiła kopać w miejscu wskazanym przez dziewczynkę. To, co znaleźli, zszokowało wszystkich.
„Gdzie jest twój mąż?” zapytał jeden z oficerów.
„W podróży służbowej” – odpowiedziała szybko kobieta. „W innym mieście… Chyba w… Serbii. Albo Słowenii. Nie pamiętam dokładnie. Dużo podróżuje”.
„Czy możesz do niego zadzwonić?”
„Jego telefon padł” – zawahała się. „Prawdopodobnie…”
Podczas gdy jeden funkcjonariusz próbował dodzwonić się do męża – bezskutecznie – inny przesłuchał sąsiadów. Nikt nie widział mężczyzny od ponad tygodnia.
Nie pojawił się w pracy i nie skontaktował się z nikim. Żadna linia lotnicza nie miała w rejestrze lotów zarejestrowanych na jego nazwisko.
Kiedy funkcjonariusze powiedzieli, że chcą usunąć część podłogi, matka zdenerwowała się.
„Właśnie skończyliśmy remont! Wiesz, ile to kosztowało? Kto zapłaci za szkody?!”
„Jeśli nic nie znajdziemy, ubezpieczenie pokryje koszty” – odpowiedział stanowczo dowódca.
Zaczęli usuwać deski dokładnie w miejscu wskazanym przez dziewczynkę.
Kilka minut później rozległ się krzyk. Jeden z funkcjonariuszy cofnął się, upuszczając łom. W ciszy jego słowa padły jak grom z jasnego nieba:
„Znaleźliśmy… ciało.”
Wyciągnęli ciało mężczyzny spod desek podłogowych. Było owinięte w folię budowlaną, częściowo pokryte pianką izolacyjną i cementem. Nie było prawie żadnych śladów walki. Wyglądało na to, że zginął od jednego, silnego ciosu w skroń.
Późniejsza analiza kryminalistyczna potwierdziła tę tezę. Podczas kłótni domowej kobieta w przypływie złości uderzyła męża ciężkim przedmiotem. Zdając sobie sprawę, że nie żyje, postanowiła zatuszować zbrodnię, wykorzystując trwający remont domu.
Robotnicy po prostu myśleli, że podłoga powinna być wylana „trochę głębiej”. Nikt niczego nie podejrzewał.
A dziewczynka… naprawdę widziała ojca we śnie. Podszedł do niej, uśmiechnął się smutno i powiedział:
„Powiedz im. Jestem pod podłogą. Jestem blisko. Nie bój się.”
Więc im powiedziała.
