Starsza kobieta o promiennym uśmiechu siedziała przed lustrem, z małą kosmetyczką u boku. Z pewnymi dłońmi i latami praktyki zaczęła nakładać makijaż – nie dla kogoś innego, ale dla siebie.
Starannie podkreślała swoje naturalne piękno, warstwa po warstwie – idealnie obrysowując kontur oczu, delikatnie konturując, nakładając róż i wygładzając podkład. Całość dopełniła wyrazistą szminką, a kiedy spojrzała w górę, nawet ona była zachwycona metamorfozą.
Jej twarz rozpromieniła się radością. Odbicie w jej spojrzeniu było pełne życia i pewności siebie, wyglądając o dekady młodziej. Udowodniła, że prawdziwe piękno nigdy nie przemija i że czasami, aby poczuć się odmienionym, wystarczy odrobina troski o siebie i własne dłonie.
