„To nie mój problem, że nie można zapłacić za bilet”, — rzucił kierowca autobusu, вышвыривая biedną starszą kobietę z autobusu, ale dosłownie po kilku chwilach stało się coś zupełnie nieoczekiwanego 😱😱
Na zewnątrz padał silny deszcz — ponury, szary, jesienny dzień. Z okien płynęła woda. W autobusie wszyscy milczeli: ktoś przerzucał swoje telefony, ktoś patrzył w okno, ktoś spał, kołysały ghula silnika i rytm kropel deszczu.
Autobus zatrzymał się przy małej, обшарпанного azylu — покосившаяся dach, mokra ławka, wokół ani żywej duszy. Nagle z ciemności, przez ulewny deszcz, wyszła niska starsza kobieta w wytartej marynarce, ściskając w rękach małe zawiniątko. Jej włosy, выбившиеся z pod zasłon, stać się mokre, a buty całkiem przemoczone na wylot.
Kierowca spojrzał w lusterko i niechętnie nacisnął przycisk. Drzwi ze skrzypieniem otworzyły się, omijając starszą kobietę do środka.
Powoli wspiął się po schodach, trzymając za uchwyt do podpory. Kilka kropel wody spadło z jej rękawa na gumową podłogę.
Na zewnątrz padał ulewny deszcz— podobny na jesienną smutek. W szkło autobusu płynęła woda. Wewnątrz ludzie siedzieli w ciszy: jedne листали swoje telefony, inne tępo patrzył w okno, w niektórych убаюкивал szum silnika i werble deszczu.
Autobus zatrzymał się przy małej, zgrzybiały schroniska — покосившийся wiata, mokra ławka, nikogo nie widać. Nagle z ciemności w strugach deszczu do drzwi podeszła niska starsza kobieta. Na niej był поношенный płaszcz, w ręku trzymała małą paczkę. Jej mokre włosy tracili pod chustkami, a buty całkiem przemoczone na wylot.
Kierowca spojrzał w lusterko i niechętnie nacisnął przycisk. Drzwi ze skrzypieniem otworzyły się, wpuszczając ją do środka.
Powoli weszła do autobusu, trzymając za uchwyt. Krople wody spadły z rękawa jej płaszcz gumowy podłogę.
„Bilet proszę” ze znużeniem powiedział kierowca, nawet nie obracając głowy.
„U mnie go nie ma” – spokojnie odpowiedziała, podchodząc bliżej. Jej głos był cichy, ale stanowczy. „Ale muszę dostać się do domu. Naprawdę muszę. Muszę moje lekarstwo”.
Kierowca gwałtownie odwrócił się do niej.
„Każdy czegoś potrzebuje. Mi, im, ci. Wszyscy mamy problemy. Nie ma biletu — wychodź”.
„Moja emerytura przyjdzie za dwa dni …” – szepnęła. „Obiecuję, że oddam ci pieniądze”.
„A nie obietnice. Chcę kara” – uciął on, wstając ze swojego miejsca. „Zasady to zasady. Bez kar”.
Ona w milczeniu skinęła głową. Bez modlitwy, bez oburzenia. Odwróciła się do drzwi i wyszła. Torba w jej ręku трепетала na wietrze. Sekundę później drzwi zamknęły się z sykiem za nią.
Kierowca usiadł i nacisnął na gaz. Autobus ruszył do przodu, jak gdyby nic się nie stało.
Ale wtedy stało się coś nieoczekiwanego.
W powietrzu coś się zmieniło – jakby niewidzialna struna między pasażerami mocno натянулась.
„Nie ma serca” – powiedziała starsza kobieta z szalikiem na głowie.
„Wyrzucić go na ulicę… w taki deszcz?” – dodał młody człowiek, patrząc w okno.
„Trzeba coś zrobić” – powiedziała kobieta trzyma na rękach dziecko.
Następnie jeden mężczyzna wstał i powiedział głośno:
„Cóż, jeśli tak, to nikt z nas nie będzie płacić”.
„No właśnie!” – krzyknął ktoś z tyłu. „Pojedziemy za darmo, jak i ona”.
Jeden po drugim pasażerowie podchodzili do билетному automatu i wyciągnęli swoje bilety — wciąż niewykorzystane. Niektóre zerwał swoje na pół i umieścić na parapecie. Ci, którzy mieli kupić bilety, umieścić swoje pieniądze z powrotem do kieszeni.
Kierowca zobaczył to wszystko w lusterko wsteczne i jego twarz zbladł.
„Hej! Co ty wyprawiasz?!”
„To jest sprawiedliwość”, – odpowiedział mężczyzna przy drzwiach. „Nie będziemy płacić za okrucieństwo”.
Kierowca uderzył na hamulec. Autobus gwałtownie się zatrzymał. Wstał ze swojego miejsca, patrząc na pasażerów tak, jakby zdradzili go.
„Ja po prostu tańczę!”
„I postępujemy zgodnie z własnym sumieniem” – powiedział facet przy tylnych drzwiach. „Gdybyś tylko grzecznie poprosił i пораскинули mózg, nikt by nie narzekał”.
Następnie młoda kobieta z pierwszego rzędu wstała i skierowała się do drzwi.
„Zamierzam znaleźć babcię. Jestem pewien, że ona nie jest dalekie. Kto pójdzie ze mną?”
Dwóch innych ludzi — mężczyzna i kobieta — wstali. Oni w trójkę wyszli na deszcz, ukryty pod wspólnym parasolem.
Dziesięć minut później wrócili — ze staruszką, mokrą, drżącą… ale улыбающейся.
Cały autobus wybuchnął oklaskami. Ktoś zaproponował jej usiąść, ktoś podał jej suchą chusteczkę, ktoś jeszcze dał jej czekolady.
Kierowca bezszelestnie otworzył drzwi i wyszedł na deszcz. Jego сменщик nie pojawiał się prawie godzinę.
