Zita i Gita urodziły się jako bliźniaczki syjamskie — połączone miednicą. Miały wspólne jelito, narządy rozrodcze i trzy nogi.
Każda miała własną głowę, serce i ramiona. Od najmłodszych lat uczyły się żyć całkowicie połączone — zarówno dosłownie, jak i w przenośni.
Kiedy były małe, dziewczynki akceptowały swoją wyjątkowość z dziecięcą akceptacją: rysowały ludzi z trzema nogami, wiązały ze sobą dwie lalki i odcinały jedną dodatkową nogę lalce, aby lalki były „takie jak one”.
Ale gdy dorastały, Zita i Gita uświadomiły sobie bardziej niż cokolwiek innego, że chciały być odrębnymi jednostkami. Marzenie o niezależności stało się ich wspólnym celem.
Kiedy skończyli 11 lat, lekarze postanowili wykonać najtrudniejszą operację w ich karierze — separację. Podobne przypadki zdarzały się na całym świecie, ale prawie zawsze operacja się nie powiodła lub przeżył tylko jeden z bliźniaków.
Chirurdzy potrzebowali 12 godzin, aby rozdzielić dziewczynki i usunąć trzecią nogę. Był to niezwykle delikatny i ryzykowny zabieg, ale operacja zakończyła się sukcesem.
Po rozstaniu dziewczęta nauczyły się chodzić na nowo — teraz z pomocą protez. Skończyły szkołę, zaczęły uczyć się języków obcych, zajmowały się rysunkiem i rękodziełem.
Wymagali jednak stałego nadzoru medycznego, gdyż ich złożona anatomia to wymuszała.
Niestety ich szczęście nie trwało długo: wkrótce po operacji Zita zmarła na sepsę – poważne powikłanie zakaźne.
Pozostawiona sama sobie, Gita żyła dalej — jakby dla nich obojga. Stanęła w obliczu kolejnej trudności: kilka lat temu zdiagnozowano u niej raka.
Za nią operacje jelit i rundy leczenia. Ma teraz 33 lata. Pomimo wszystkich prób walczy dalej. Nie poddaje się. Żyje dalej, z nadzieją i wspomnieniem siostry, która na zawsze pozostanie częścią jej historii.
