Gdy pobiegłam do drzwi wejściowych, zdałam sobie sprawę, że zostało mi tylko piętnaście minut. Szybko podeszłam do otwartego okna, mając nadzieję, że nikt nie patrzy. Ucieszona, że nie było żadnych sąsiadów, zajrzałam przez parapet.
Ich salon wyglądał dokładnie tak samo jak u wszystkich innych. Mike stał tyłem do mnie, trzymając wysokiej klasy kamerę, podczas gdy Jill z lekkim uśmiechem odwróciła się w jego stronę. Moją uwagę przykuł krótki ruch na skraju pokoju. Ale to Mike przykuł całą moją uwagę. Gdy tylko nasze oczy się spotkały, jego żona krzyknęła: „Ktoś tam jest!” i moje serce zabiło mocniej. „Ktoś zagląda do środka!”
Nie, nie, nie! Pomyślałam. To nie może się dziać!
Z bijącym sercem wbiegłam z powrotem do środka i zamknęłam drzwi. O czym ja myślałam? Dlaczego zaglądałam do ich domu? Czy ich obraziłam? Przygotowałam się, spodziewając się, że zadzwonią na policję.
Następnego dnia mój spokój został przerwany przez pukanie do drzwi. Spojrzałem przez wizjer, a mój żołądek opadł. To był Mike. Wyciągnął zdjęcie z koperty i pokazał mi je — to było moje zdjęcie. „Czy zechcesz wyjaśnić?” — zapytał, wyraźnie rozbawiony.
Zawstydzona, przyznałam się do tego, co zrobiłam. Ku mojemu zaskoczeniu Mike uśmiechnął się i zaprosił mnie do siebie. Wyjaśnił, że codziennie robi zdjęcia Jill, ponieważ ją kocha, co było ich wspólną tradycją. Uznałam ich słodki rytuał za rozgrzewający serce i od tego dnia nigdy więcej nie wyjrzałam przez okno.
